






Rozwój biznesu jest nierozerwalnie związany z zatrudnianiem wykwalifikowanych pracowników, w tym na podstawie stosunku pracy i zgodnie z przepisami Kodeksu pracy. Wiadomo jednak, że Kodeks pracy uchwalono jeszcze w okresie socjalistycznym, przez co wiele aspektów współczesnej współpracy pracodawcy i pracownika pozostaje nieuregulowanych.
Te luki w przepisach, a także inne przyczyny (np. niedostatecznie szczegółowe uzgodnienia dotyczące statusu prawnego i zakresu obowiązków przy przyjęciu do pracy, motywy osobiste itp.) mogą prowadzić do konfliktów, a w końcu – do sporów pracowniczych. Jeżeli konfliktu między pracodawcą a pracownikiem nie da się rozwiązać w drodze negocjacji, inicjator zwraca się do sądu, aby chronić swoje prawa i interesy. Dla pracodawcy bardzo ważne jest, by już na początku sporu pracowniczego opracować właściwą strategię procesową i przygotować wszystkie skuteczne argumenty.
Jako adwokaci biznesu mamy szerokie doświadczenie w obronie praw i interesów zarówno przed, jak i w toku postępowania sądowego w sporach pracowniczych, co pozwala klientom w praktyce nie tylko oszczędzić czas i pieniądze, ale też istotnie ograniczyć straty wizerunkowe i problemy z organami kontroli.
Podmiot gospodarczy ma prawo nie dopuścić funkcjonariuszy organu kontroli, jeżeli organ nadzoru państwowego przeprowadza ponowną kontrolę nieplanową w związku z tym samym faktem, który był podstawą przeprowadzonej już kontroli nieplanowej.
Pracownik nie może zostać dopuszczony do pracy bez zawarcia umowy o pracę, sformalizowanej zarządzeniem lub poleceniem właściciela albo upoważnionego przez niego organu, oraz bez zawiadomienia organu służby fiskalnej o zatrudnieniu pracownika w trybie ustalonym przez Gabinet Ministrów Ukrainy. Przy zawieraniu umowy o pracę, niezależnie od jej formy (ustnej czy pisemnej), obowiązkowe jest więc wydanie odpowiedniego zarządzenia lub polecenia.
Pracownik ma prawo do dodatkowego płatnego urlopu corocznego w związku z nauką w szkole wyższej, placówce kształcenia podyplomowego i na studiach doktoranckich lub szkoleniem związkowym tylko wtedy, gdy przedstawi pracodawcy zaświadczenie-wezwanie z placówki edukacyjnej.
Cudzoziemcy i bezpaństwowcy, którzy przybyli do Ukrainy w celu podjęcia pracy na czas określony, są zatrudniani przez pracodawców na podstawie zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemców i bezpaństwowców.
Odsunięcie pracownika od pracy przez właściciela lub upoważniony przez niego organ jest dopuszczalne w przypadku: stawienia się w pracy w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środków odurzających lub toksycznych; odmowy lub uchylania się od obowiązkowych badań lekarskich, szkoleń, instruktażu i sprawdzianu wiedzy z zakresu BHP i ochrony przeciwpożarowej itp.
Pracownik może wystąpić z pozwem o rozstrzygnięcie sporu pracowniczego bezpośrednio do sądu rejonowego, rejonowego w mieście, miejskiego lub miejsko-rejonowego w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym dowiedział się lub powinien był dowiedzieć się o naruszeniu swojego prawa, a w sprawach o zwolnienie – w terminie miesiąca od dnia doręczenia kopii zarządzenia o zwolnieniu lub wydania książeczki pracy. W razie niezgody z decyzją komisji ds. sporów pracowniczych pracownik albo właściciel lub upoważniony przez niego organ mogą zaskarżyć ją do sądu w terminie dziesięciu dni od doręczenia im wyciągu z protokołu posiedzenia komisji lub jego kopii. Co ważne, na wniesienie przez pracownika pozwu o wynagrodzenie średnie za cały okres opóźnienia do dnia faktycznego rozliczenia przy zwolnieniu oraz o zadośćuczynienie za wyrządzoną przy tym szkodę niemajątkową przewidziano termin trzech miesięcy, liczony od dnia, w którym zwolniony pracownik dowiedział się lub powinien był dowiedzieć się, że pracodawca, z którego winy doszło do opóźnienia wypłaty wszystkich należnych przy zwolnieniu kwot, faktycznie się z nim rozliczył.
W razie naruszenia przepisów o wynagradzaniu za pracę pracownik ma prawo wystąpić do sądu z powództwem o zapłatę kwot indeksacji wynagrodzenia i rekompensaty utraty części wynagrodzenia w związku z nieterminową wypłatą jako składników należnego mu wynagrodzenia bez ograniczenia jakimkolwiek terminem, niezależnie od tego, czy pracodawca naliczył takie kwoty.
Terminy oblicza się w latach, miesiącach, tygodniach i dniach. Termin liczony w latach upływa w odpowiednim miesiącu i dniu ostatniego roku terminu. Termin liczony w miesiącach upływa w odpowiednim dniu ostatniego miesiąca terminu. Jeżeli koniec terminu liczonego w miesiącach przypada na miesiąc, w którym nie ma odpowiedniego dnia, termin upływa w ostatnim dniu tego miesiąca. Termin liczony w tygodniach upływa w odpowiednim dniu tygodnia. Terminy określone w dniach liczy się od dnia następującego po dniu, od którego termin się rozpoczyna. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na dzień świąteczny, wolny lub nieroboczy, za dzień upływu terminu uważa się najbliższy dzień roboczy.